یافارس الحجاز...

 

یا ایهّالعزیز مَسّنا واهلَنا الضُّر وجِئنا ببضاعَة مُزجاة...

 

غم هجران تو ای دوست زمینگیرم کرد

دوری نرگس چشمت زجهان سیرم کرد

من که بی حوصله در وادی عشاق شدم

عبد فرّار بُدم ، عشق تو زنجیرم کرد

شکوه از درد فراقت به خدا عرضه کنم

شاید از باب کرم وصل تو تقدیرم کرد

به گدایی بنشینم همه شب در راهت

بلکه چشمم رخ زیبای تو تصویرم کرد

من که در فصل جوانی به تو روی آوردم

داغ سودای تو بنگر که چنین پیرم کرد

از کران تا به کران جمله به خوابند ولی

مادرم روز ازل حب تو در شیرم کرد

 

الهم عجل لولیک الفرج...

همه عالم میگند حسین... حسین میگه ابالفضل....

 

یارب الحسین....

هرچند که دیر شده اما این ایام واعیاد زیبارو به همه تبریک میگم

همه کسانی که هروقت اسم حسین(ع) را میشنوند چشماشون تر میشه

ووقتی اسم ابالفضل(ع) رو میشنوند دلشون میلرزه

انشاالله در این ماه قطره ای از عبادت زین العابدین (ع)نصیبمون بشه

خب این تاخیر باعث شد بفهمیم که حرفامون واشعار آماتوریمون خیلی هم بی طرفدار نیست

اما ایندفه بگم که دیگه کار از دست...هم در رفته بود که خود ابالفضل رحم کرد

گرچه به نظر خودم آش دهن سوزی نپختم.نظر شما چیه؟؟

 

"می نویسم نت به نت اهنگ را"

آیه های ناب  و  رنگارنگ  را

مینویسم درس عشق و عاشقی

تا برون آیم  از این  نا لایقی

درس عشق ازمکتب سرخ حسین

مکتب  جاوید  ماه عالمین

درس عشق ما در این اوراق نیست

اندر این مکتب بجز عشاق نیست

طی این میقات با پای دل است

پای دل گر لَنگ باشد مشکل است

مقصد دلهای عاشق کربلاست

کربلا یعنی که عاشق مبتلاست

کربلای ما یزیدش منگ نیست

کس به ظاهربا کسی درجنگ نیست

عشق یعنی با ولی بیعت کنی

چون نمک خوردی نمکدان نشکنی

عشق یعنی که به حق قائم شوی

رهرو   ماه بنی هاشم  شوی

لحظه ای آیی به دانشگاه او

خط  بگیری از دل  آگاه  او

تا فضا لبریز عطر یاس  شد

گاه دست افشانی عباس شد

گفت مولا  اذن میدانم  بده

سینه ام تنگ است فرمانم بده

از صدای العطش کاید به گوش

خون به رگهای تنم آید به جوش

لیک مولایش بدادش این پیام

قبل از آن آبی بیاور بر خیام

در رکاب عشق مشکی برگرفت

راه نخلستان همی در بر گرفت

با  مشقت بر لب دریا رسید

عکس خود را بین امواجش ندید

یادش آمد از لب خشک حسین

تشنه کامی زنان  و  زینبین

مشک را از آب شط سیراب کرد

آب را از عشق خود بی تاب کرد

شادمان با مشک سوی خیمه تاخت

ناگهان شمشیر بازویش نواخت

مشک را چون طفل در آعوش داشت

بر تنش دشمن هزاران نیزه کاشت

دستهایش تا که از پیکر گسیخت

مشک هم بر حال زیبایش گریست

چون زتیغ اشقیا شد چاک چاک

لاجرم  فریاد زد  ادرک أخاک

تا صدایش را شنید اینگونه شاه

خود شتابان آمدی بالین ماه

گفت ای قلب سپاهم را امید

از فراقت بین دگر پشتم خمید

خیز ای سقای طفلان حسین

بین که بر لب آمده جان حسین

ای علمدار و  امیر لشکرم

بنگر از داغت چه آمد بر سرم

تا به خون خفتی کنار علقمه

در دلم  افتاده  یاد فاطمه

"گوئیا  تنها  نبودی دلبرم

آید اینجا بوی زهرا مادرم"

آری آن ماه بنی هاشم بُوَد

کاینچنین محبوب زهرا میشود

ما زدرس او ادب آموختیم

شمع ایثار  و وفا  افروختیم

مکتب عباس درسش عاشقیست

"آنکه عاشق نیست پس شاگرد کیست"

در کلاس  او  بیا  سرباز شو

در حمایت از ولی جانباز شو

یاعلی

 

 

 

مدد زغیر تو ننگ است ،یاعلی مددی....

 

ذِکرُ علیِّ عِبادَة                                                                  

"یاعلی گفتیم وعشق آغاز شد"

قفل لب با ذکرش از هم باز شد

ذکر مولی راحت جان من است

چون زنور او درونم روشن است

آه مستم امشب آرامم کنید

از خم او باده در جامم کنید

مست اویم تا دمی عاقل شوم

در کنارش ذره ای کامل شوم

همچو مجنون عشق لیلا در سرم

دست بر دامان مولی میبرم

ای که یاریّ ضعیفان میکنی

میزبانیّ یتیمان میکنی

بینوا هستم نوای من تویی

درد بسیار ودوای من تویی

چون غباری آمدم بر شانه ات

وای آگر یکدم تکانی جامه ات

بین گلها گرچه من خارم ولی

در دلم  مهر تو دارم یا علی

یک نظر گر میهمان سازی مرا

می شود خاک وجودم کیمیا

می زنم فریاد با صوت جلی

بنده کوی تو هستم یا علی

جان زهرا مر مرا اعجاز کن

عقده ها را از زبانم باز کن

 

از همه دوستانی که نسبت به این بنده کمترین اظهار لطف ومحبت دارند صمیمانه تشکر میکنم.از این که شعرهای من تازه کار رامورد توجه قرار میدیدکلی دلگرم میشم.ان شالله که با نظرات سازندتون راهنمایی میکنید.

دست علی همراهتون

یاعلی

سمرقندم کجا بود؟!!!!

هوالحق

چند روز پیش یه پستی داشتم به نام لطیفه گریه دار!!

تو کامنت های رسیده یه اتفاق جالب افتاد

سه نفر از دوستان نظر دادند که البته متاسفانه هر سه شون به اسم مستعار نوشتند

اما جالب اینه که یه شعر معروف رو به سه بیان مختلف نوشتند

اصل شعر اینه:

در آن شهری که مردانش عصا از کور می دزدند

                   من از خوش باوری آنجا محبت جستجو کردم

اما اون چیزی که تو نظرات نوشتند:

۱-در دیاری که مردانش عصا از کور می دزدند
                         من بیچاره درآنجا محبت جستجو کردم

 

۲-در این دوران که مردانش عصا از کور می دزدند
                    من از ناباوری این جا صداقت جستجو دارم

 

۳-در این زمان که مردانش عصا از کور می دزدند
                      من عاشق در اینجا عشق جستجو کردم

 

با خوندن اینها ناخوداگاه یاد اون شعر حافظ افتادم که هر کسی با سلیقه خودش اونو تغییر داده ، همون شعر معرفو میگم:

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا

                       به خال هندویش بخشم سمرقند وبخارا را

 

صائب تبریزی

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
                  به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پا را
هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد
                   نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
                        به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را
هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد
            نه چون صائب که می بخشد سرو دست و تن و پا را
سرو دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند
                       نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را


البته موارد بالا بصورت رسمی و از قول شاعران شناخته شده بود . بهرحال داستان به اینجا ختم نشد و در گوشه کنار اشعاری را با مضامینی مشابه داریم

مثلا


اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
                     فدای مقدمش سازم سرودست و تن و پا را
من آن چیزی که خود دارم نصیب دوست گردانم
                    نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را


ویا در جایی دگر کمی طنزآلود


آگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
              به خال هندویش بخشم یه من کشک و دو من قارا
سر و دست و تن و پا را ز خاک گور میدانیم
                                 زمال غیر میدانیم سمرقند و بخارا را
و عزراییل ز ما گیرد تمام روح اجزا را
                چه خوشترمیتوان باشد؟؟ زآن کشک و دو من قارا

 

خلاصه دیگه ...     این بود که ماهم هوس کردیم خودمونو قاطی  شعرا کنیم   و.....

فقط خدا کنه که با این کارمون تن این شعرای مادر مرده تو گور رو ویبره نرفته باشه

ضمنا خودمم میدونم که لقمه خیلی گنده تراز دهنمه ولی خب دیگه انشالله که مارو می بخشند.

اینم نظر ما و شعر حافظ و باقی رفقا..... :

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا

                      به خال هندویش بخشم همه دنیا وعقبی را

کسی کو چیز می بخشد به شأن یار می بخشد

                             تمام  هستی  عالم  نشاید  دلبر ما را

نه خال هندویی دارد که خالش هاشمی باشد

                            که با یاد ظهورش می نوازد قلب زهرا را

اگر من زنده باشم تا کنم درک حضور او

                        بسازم فرشی از گلها همه آغوش صحرارا

 

  یا فارس الحجاز.....

 

 

یافارس الحجاز...

 

به نام آن که جان را فکرت آموخت

 

بازم یکی دیگه!!!!

اینقدر مارو تشویق نکنید کار دست خودمون میدیم!!!

    

    این وجیزه ناچیز هم به عشق ارباب :

 

نیست در منظر چشمم اثری از رویت

                                        خواستم تا که بگیرم خبری از کویت

نیستم لایق اگر من که شوم همراهت

                                      به گدایی بنشینم همه شب در راهت

آستان بوس توام ای گل زهرا مددی

                                         تو که مولای من از روز ازل  تا ابدی

رویم از معصیت و ظلم وگنه گشته سیاه

                                    عمرم از غفلت واز بی ثمری گشته تباه

چهره بگشای ببینم رخ زیبای تو را

                                     باز کن لب که همی بشنوم آوای تو را

حلقه بر گوشم واز کون ومکان آزادم

                                         در ره عشق تو این گونه بود فریادم

"نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار

                                        چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم "

 

    یاعلی

حلول ماه رجب و ولادت باقرالعلوم (ع) تهنیت

درلیلةالرغائب دعای ما این است:

اللهم عجل لولیک الفرج....

 

معر تازه من...

 

شاعر اگر سعدی شیرازی است     بافته های من وتوبازی است

بالاخره بعد از سالها ماهم دوباره یه شعر گفتیم!

البته بیشتر شبیه معر تا شعر!!!!

اونم تا بیاد موتورمون گرم شه میترسم دوباره تبش فروکش کنه

خوب دیگه هف هش سالی خاک خورده!

یه مدت باید هلش داد

حالا شما خیلی به وزن وقافیش کار نداشته باشید چون با خط کش

اندازه گیری شده!!!

واما شعرمن !!! :

 

 

   میتوان با سوز واشک وناله ها

         غنچه ای شد درمیان لاله ها

   می توان باجان ودل فریاد کرد

            روح را از بند نفس آزاد کرد

   می توان دوری زعصیان وگناه

  چونکه بودی بر ملائک سجده گاه

   می توان در کار جدیّت نمود

           قوه  را تبدیلِ  فعلیّت نمود

   می توان از سرّ حق آگاه شد

            راهیانش  را چراغ راه  شد

   می توان همراهی خون خدا

              با نوای ( کل ارض کربلا )

   چون شهیدان دین حق یاری نمود

      حکم حق را درجهان جاری نمود

   آن شقایق ها که پرپر آمدند

          سرو قدّانی که بی سر آمدند

   می توان چون یوسف زیبا جمال

            وارهید از نفس واوهام وخیال

   همچو سقا برهوسها پا نهاد

            " آب را درحسرت لبها " نهاد

   می توان پرواز تا پیش خدا

              هم نشینی  با تمام  انبیا

   همچو مجنون عزم لیلا داشتن

         عشق یوسف چون زلیخا داشتن

   با علی چون همنوایی در غدیر

            پیرو  او باش و از او خط بگیر

   حال این گوی است واین میدان بیا

            لَیسَ  لِلانسَان  اِلا مَا سَعَی

 

 

  *  قسمت داخل گيومه" "از اشعار مرحوم آقاسي اقتباس شده